Dur dünya❗ Denizinin kıyılarına çocuk cesetleri vuruyorsa o denizin tuzu ne kadar yakabilir ki gözümü bizzat deniz solar gider içimde, solar mavisi... Renksiz bir evren doğar gözlerimde...
Gömülüyse içimde binlerce çocuk ölüleri dur artık hayat "DUR" ne kadar yaşanabilirsin ki küçük bir kız çoçuğu bir lokma ekmeğini dört arkadaşıyla paylaşırken...
Ahhhh kim kirlilerle yıkıyor, kim kirletiyor şu midemiz kadar yer kaplayan hayatı... Oysa "VATANDIR HER ÇOCUK" kim koyuyor bu anlamsız -li ve -lı eklerini de vatanlarıyla anılıyor çocuklar...
Şimdi içimde düş parçaları, yüreğimde renksiz
tatsız bir ekmek kokusu kol geziyor... Lokma demeyin bana zira aç çocukların ellerinde, ekmek kırıntısı olmaktan başka bir işe yaramıyor bedenim...
Deniz demeyin bana ne mavisi umurumda ne dalgası, ölü çocukları kusarken kıyılarına...
Sürnot: Aylan henüz 3 yaşında hayatın kıyısında ve kendisinden 1 yaş büyük abisi de aynı denizde yitip gitti... Hangi yasanız geri getirebilir ki....
Sayfalar
Çakmaktaşı'ndan
vatan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
vatan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Bağışla Atam!
Bağışla
Atam!
Senin
gibi altını çize çize okuyamadık kitapları…
Nerde
din tacirler, din tüccarları, din sömürücüleri varsa biz onlara kandık. Hasta
yatağında dahi okuduğun kitabın kırmızı kaleminle önemli gördüğün paragraf
başlarına, titreyen ellerinle “ D” harfini bile koyman başlı başına bize azmin
zaferini anlatmaya yeterken, biz yetinemedik. Senin bizde gördüklerini biz
mercekli aynalarda dahi göremedik.
Kısıktı
sesimiz…
Çürümeye
atarlar diye zindanlara hep küçük harflerle konuştuk… İmece usulü toplanan
yardımlarla şanlı zaferler kazanan ordunun mensuplarını bir bir kirletirlerken,
biz memur zihniyetlerinde gezindik… Gidilmedik, gezilmedik okul olmayan köy
kalmasın her yer apaydınlık olsun diye uğraştığın vatan toprakları artık senin
bıraktığın gibi değil… Aydınlanmayı biz artık elektrik ve elli kusur mum gücüne
sahip ampulden ibaret sayıyoruz… Üstelik senin o kanla, canla, başla düşman
işgallerinden kurtardığın toprakları biz gönüllü olarak parsel parsel
satıyoruz. Oysa vatan toprağının özelleştirmesi olmaz, biz toprağı alanlara üstündeki
fabrikaları bonus niyetine verdik…
Bağışla
Atam!
Bağışla…
Senin
yıllar önce kurduğun o meclis artık TÜSİAD, MÜSİAD tarzı bir hal aldı. Her şey
işadamı mantığıyla yönetilir oldu. Üstelik senin zamanında yurtseverlik aşkı
ile yapılan vekillik, hizmet aşkı ayaklarıyla rant sağlamak için yapılır oldu. Vekillerde
milletin değil zaten parti genel başkanlarının vekilleri ve öğretmen maaşlarını
geçmesin dediğin yıllar evvelki bir vekilin şimdiki maaşı yirmi öğretmen
maaşına denk geliyor. Enflasyon ise hep onlara vuruyor biz bolluk içerinde
güllük gülistanlık yaşayıp gidiyoruz.
Bağışla
Atam!
Seni,
ne bana ne de ben, benden sonrakiler tam olarak anlatabildim. Hep klasik
cümleler yer aldı okul hayatlarımızda, aile içlerindeki sohbetlerde ise adını
dahi almadık ağzımıza… Hep ilkelerinden bahsedildi ama hiç uygulanıp
uygulanmadığı sorgulanmadı. Okumayan, sorgulamayan, korkutulup sindirilen bir
nesil yaratıldı. Ama hakkını yiyemem Atam, bir Gezi olayı yaşadık. O biraz bizi
bağımsızlık, özgürlük savaşımız olan Kurtuluş Savaşımızın ruhuna bürüdü… Senin
yıllar evvel dediğin gibi davrandı iktidar sahipleri… Mahkemelerde artık Nutuk’ların
yargılanır oldu… Geleceği emanet ettiğin o gençlik de öyle…
Bağışla
Atam!
Senin
bir bir kazandırdığın kazanımlar ellerimizden kayıp giderken biz işi, aşı,
çoluğu çocuğu düşündük… Bu vatan, bu ülke nereye götürülüyor hiç kafa yormadık.
Bilime, ilme, sanata kendimizi verecekken, çoğunluk neredeyse biz de oraya
sürüldük… Kitaplardan, sorulardan, sınavlardan bir bir çıkarıldın. Biz hala
doğru şıkkı aramaya yeltendik…
Seni
anmak; yılda bir kez öldüğün tarih ve saatte sirenleri çaldırıp hayata bir
dakika saygılı davranmak değil, bunu sen de biliyorsun…
Seni
anmak; bize Nutuk’larında bahsettiğin gençliğin gelecekten geleceğe, aklıyla,
yüreğiyle senden devraldıklarını geliştirip yücelterek koşmak…
Hadi!
Sende
biliyordun değil mi?
Geleceği,
yaşadığın an gibi gördüğün kesindi. Yoksa ne diye durduk yere;
“Türk milletinin
karakteri yüksektir.”
“Türk milleti
çalışkandır.”
“Türk milleti
zekidir.” gibi söylemler
edesin…
Bağışla,
Atam…
Tek’leme
Her
şeyin tek’i oldu…
Çok
şükür…
“Tek
vatan ”dediler…
Çokuluslu
olduk…
Almanı,
İngiliz’i, Arapları, Fransız’ı, Amerikalısı vs. özelleştirmelerden parsel
parsel nemalandılar…
Maazallah
bir ekonomik kriz olsa bizi sarsmaz… Çünkü sarsacak bir şeyimiz kaldı elde
avuçta… Globalleşme, küreselleşme derken tek olacağımıza çoook uluslu olduk…
“Tek bayrak” dediler…
Bayrağın
üstündeki Atatürk’ü çok görüp bayrak yönetmeliğini hatırlatan zihniyetler,
meydanlardaki farklı renklerdeki bayraklara seslerini çıkaramadılar. Terörist
başının posterleri sallanırken de susup yutkundular…
Yani
anlayacağınız bayrakta da tektik; Taksim’de gezi parkına asılan paçavraları
saymazsak…
“Tek
millet” dediler…
Kurtuluş
savaşına katılanları çıkarırsak, sadece Osmanlı’yı saydılar. Kürdü, Laz’ı,
Çerkez’i, Alevi’si, Sünni’si onlar için mühim değildi. Osmanlıysa, onlar gibi
düşünüyor, onların gölgelerinden yürüyorlarsa gerisi teferruattı…
Benim
sünni vatandaşım, benim başörtülü bacım gibi söylemlerse tek millet olmanın
olmazsa olmaz söylemleriydi.
Tek
dediler…
Hamile
kadınlara bile sokakları çok gördüler…
1+1
dairelerin yapımına bile karşı çıktılar. Aile yapımıza uymuyor diye.
Ancak
her şeyin tek’ini isterlerken, tek eşlilik namına sesleri solukları çıkmıyordu.
Bakabiliyorsanız alın dercesine birbirlerine bakışıyorlardı. Ve onca sorunları
bırakıp milletin yapacağı çocuk sayısını üçten beşe arttırıyorlardı. En
nihayetinde söyledikleri sayı da tek’di.
Eeee…
Bunca
tek-lemeye itekleye itekleye gider bu iktidar sandık başına…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Popüler Yayınlar
-
Şiirler tek tek döker mısralarını... Aldırmadan noktalama işaretlerine akar gider heceler, o uyum o ahenk eskisi gibi değildir artık ... Ke...
-
- NOTALARIN GÖNLÜNE KONAN MELEK - O bir üstün yetenek… İki buçuk yaşında nota bilip piyano çalıyor… O Türkiye’ye bir armağan...
-
bi çocuk giderken içimden kaplumbağa adımlarıyla, arayı ne kadar da açmış tavşan aynaya baktığımda
-
bu onun öyküsüydü yıllar önce başladı yazmaya kar beyaz sayfalarda açtı kelimeleri, kardelen gibi o dağların vazgeçilmezi, dorukların...
-
Yine böylesi bir akşamdı... Unutmak için içiyor, ölmek için nefes alıyordum... Hayat, avuçlarımdaki kaydıraktan kayıp gidiyordu......
-
düştün, ateşle aynı yere… şimdi yakan sen yanan ben mi oluyorum bu yangında… ne yani hiç mi? suçu yok aramızdaki elektriğin ...
-
Kendi görüntüsüne âşık olan Narkissos değildim elbet… Bizim hikâyemiz Karaburun’da da geçmiyordu. Dali kadar olmasa da karizma konu...
-
Nasıldı o kahrolası şarkının sözleri.. Düşüyorum.. Düşünüyorum.. Bir düşüp bir düşünmekten Rodin’in heykeline dönüyorum. Çok da benzeriz ...
-
yorgun bir lamba... paslı bir ranza... ve kulaklarımda hiç dinmeyen o tahta masanın gıcırtısı, nasıl özletiyor seni bir bilsen, ha...
-
İçimde ağaçlara yaslanan binlerce gecekonduyla, kumsalda şezlonga uzanır gibi uzanmışım, raylara... Trenleniyorum... Kulaklarımda in...

.jpg)


