fizik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
fizik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Sarı Babet

  Seviyooo... Sevmiyo... Seviyooo... Sevmiyo... diye salakça bir fala kilitledim ellerimi... Aklımda doksan altımış doksan ölçülerine çok yakın bir kuantum fiziğiyle, durdum baktım parmaklarımdan kayıp giden papatyanın kanatlarına... Aslında onlar sarı babetlerini göstermek için beyaz elbise giyen kadınlardan farksızdı. 

Usulca düştü sol elimin parmakları, toprağın tenine... Tırnak aralarıma kahperenginde yalnızlıklar doldu... Yılların içimden dal gibi geçen uzantısını, tanımlanamayan bir evrende yaşarıyormuşçasına tomurcuk verdi gülüşlerim... Aklım, Einstein’ın ötesindeki fizikle yoğrulurken, yüksek çok yüksek desibellere çıkmış üfleyip duruyordu kulağıma; ölüm...

Ne için yaratmıştı tanrı bizi... Papatya parmaklarımda, ellerim toprakta ve aklım fiziğin de ötesindeki bincelerce fizikle geberip giderken, sessizlik denen karadelik kaç desibele kadar yutardı sesleri... 


Güldürüp durma beni papatya... Kendi acını dindirmek için bulduğun o salakça intihar yöntemine kansaydım, insanların beni sevdiğine inanırdım... 


O yüzden hiç gerek yok. Dursun kanatların, sarı babetlerinde...

TENİMİN ÇEKMECELERİ - Yanan Zürafa -



Her şey o yangınla başladı. Elma, işin hikâye kısmı aslında...
Kayboluyordu yüzün yanarken zürafanın sırtında tüm evren… Seni ben herhangi bir fizik ya da matematik formüllerinin sonucu bulmamıştım.  Biara belleğimde bir şey lazım oldu, karıştırırken tenimin çekmecelerini çıkıverdin karşıma... Hani bir şeyi bir yere koyup da nereye koyduğunu unutur ya insan, sonra hiç olmadık anda çıkıverir karşısına ve tarifsiz bir sevinçle karışık hüzün anı yaşar ya işte öyle bir duyguyu yaşatmıştın bana…
Durdum saatlerce baktım. Dağınıktı çekmecelerin içleri aldırış etmedim. Sen de öyle güzel, öyle masum bakıyordun ki bana sanki bu güne kadar öyle bir bakış değmemişti tenime. Yoo! Sanki’si fazla oldu cümlenin, hiç değmemişti. Sonra ürkek ve titrek bir sincaba bürünen ellerim dokununca tenine, parmak uçlarımdan hipothalamusa kadar bir haz yürüdü… Belleğimi, bilincimi yitirmiş gibiydim… Sanırım bitkiselden çok kozmolojik yaşama sürükleniyordum.
Tenimin hangi çekmecesinden çıkmıştın sen…

Obsesif, desem değil…
Şizoid, desem değil…
Paranoid, desem hiç değil…
Narsistik dolaylarında dolaşan distimik… Ehhh belki…
Böyle yıldızlara dokunur, dünyanın yüzünü okşar gibi bir halim vardı. Hani kayıp gidecekmişsin de ayaklarına virgüllerden yaptığım halhallarla donatmışım. Böyle uzansam dağılacakmış yüzün de ürkütmeden usulca altına parantezleri germişim… Böyle, zürafanın sırtındaki yangına düşecek bir halin varmış da tutup çekmişim seni soru işaretlerini ters çevirip. Böyle uzun ince, kısa kalın harflerin arasında ezilecek bir hale bürünmüşsün de tutup alıvermişim seni o harflerin arasından anlatım bozukluklarıyla…
Sahi her bozukluk aslında tamir olmaya gidilen bir yol muydu? Yoksa o tenimizdeki çekmeceleri sürekli açıp kaparken bizim yarattığımız bir bozgun muydu?
Neydi ki bozukluk? 
Kişinin zıt kutuplu biriyle çarpışıp ardından protonların sevişmesiyle ortaya çıkan kimyasalların tepkimesinden doğan, aşk mıydı?
Neydi? Seni çekmecelerimden çıkaran o tarifsiz olgu…
Sanırım o anlatım, o kişilik değimiz bozukluklar aslında bozukluk olmayabilirdi.  Olsa olsa bu evrene alışamayan tenlerin, tinlerin olup bitene hücresel, düşsel isyanıydı…  Ve ben o isyanın en önde gideni olarak tenimin çekmecelerinde bulmuştum seni. Ne iyi ettin de çıktın karşıma bak nasıl okşuyor beynimden akan nehirler seni... Tenimiz sanki alüvyon…
Kayboluyordu yüzün yavaş yavaş… Giderken yine geleceğim der gibiydin ama benim seni bulmuşken bırakmaya niyetim yoktu. Tenim, ruhum ve etraf darmadağınıktı. Ardımızdaki zürafa aslında yanmıyor, ateşi yakıyordu… Ben inadına tutunuyordum sana bildiğim tüm anlatım ve kişilik bozgunluklarıyla ama o iğne görünümündeki uyku gezinmeye başlayınca hücrelerimde daha fazla direnemiyordum. Senden önce ben kayıyordum,  zamanın fayans kaplı zeminlerinden...
Kapanma vakti çok yaklaşmıştı artık tenimdeki çekmecelerin. Hadi! Aklım yerindeyken getirin kolları arkadan bağlanan gömleğimi. Yeter bu kadar aşk, çok bile bana toparlansın artık tenim… Vurun, kilidi çekmecelere ama bırakın dağınık kalsın içleri... 





Sürnot:
* Salvador Dali aynı adlı tablosudur… The Burning Giraffe ( Yanan Zürafa ) 


SÜRSONSUZ - Belleğin Azmi -



Eriyordu zaman Camembert peyniri gibi…
Gidişin takılmıştı yelkovanın ayağına akrep tüm gücüyle tutunuyorken zamanın zeminine, uzayıp gidiyordu aşk,  bilinmeze…
Ne yani gerçekten gidiyor muydun, geliyor muydun?
Olmayacak mıydın yoksa gerçeklerin üstünde bir yerlerde gezinecek miydin?  

Her şeyden her yerden sür-ülmüş gibiydik… Sanki hayatın içinde değil üstünde yaşar gibi halimiz vardı. Hiç bir şey bize dokunamıyor, erişemiyor sanıyorduk. Kulağa çok çılgınca gelecek belki biliyorum ama birbirimizin uzağına düşsek bile bir tanrısallık kuşatıyordu etrafımızı… Sanki o an tüm yıldızlar çekilmiş, tüm insanlar gitmiş, dünya durmuş… Sadece ikimiz yükseliyorduk göğün göğsüne…  Mevsimler etrafımızda pervane, günler bizim için divane…

Sadece ikimiz… İkimizdik eriyip giden zamana boylu boyunca uzanan. Hadi başlayalım her şeyi sür-meye…

Sür-Real… Sür-Romantizm… Sür-Aşk… Sür-Sonsuz… Sür…

Nasıl da sürüyorduk birbirimizin tenini her şeye inat. Hiç nadasa bırakmaya niyetimiz de yoktu üstelik… Eriyip gidiyormuş zaman, “Belleğin Azmi’nin” orta yerinde yatıyormuş yüzümüz, kimin umurunda… Karışalım hadi birbirimize… Her nesneye anlam yükleyelim. Yıllarca sürsün sanat tarihçilerinin çözmesi… Sanatseverlerse her baktığında farklı bir anlam yüklesinler bize… Çözdükçe karmaşıklaşan tam buldum derken kayıp giden düşlerin, hem kaptanı hem tayfası olalım…  Hadi aradaki mesafeye, saat farkına inat bizi anlatsın “Eriyen Saatler ”ve kimse anlamasın niye eridiklerini…

Zaman, Camembert peyniri…
Saatler, o kaygan ve kadifemsi gecenin köprüsü oluveriyordu. Bizse içsel yangınımızı kucaklayıp koşuyorduk. Einstein’in fizik notlarından fırlayan formüller gibiydik… Karmaşık, sarmal ve sayfalarca ama tek farkımız onlar teorideyken, kara tahtadayken biz pratikte, tuvaldeydik... Hayatın içindeymiş gibi görünüp bir o kadar üstünde… Her şey bize koşuyorken bir o kadar sür-ülmüş halde dolaşıyorduk, birbirimizin çıkmaz sokaklarında… Yeni yeni şeyler keşfediyorduk… O sesindeki bahar, tenindeki solmaz ateş, bakışlarındaki dudak ıslaklığı her biri atomlardan ayrılma aşk taneciği…

Nasıl başladı bu sürreal hikâye bilmiyorum… Bilmek de istemiyorum… Şuan eriyen zamanın karşısında nasıl böyle çırılçıplak kaldık ve herkesi, her şeyi E eşittir MC karenin dışında tutabildik… Sadece aşk yetmezdi eminim… Onun üstünde bir tanrısal olgu vardı elbet. Yoksa biz böyle hızla ilerlerken nasıl her şey durağan gözüküyordu ya da yıkılırken her şey yerli yerinde durabiliyordu… İşte o tanımlara ya da tanımsızlıklara kapılıp dökülüyorduk, sür-aşka…


Zaman, rüyalardan geçip tırnak uçlarına takılan ufacık bir yalan… Bırakalım sür-sün yaşadıkça biz sürrealliği… Bırakalım keşfetti sansın bir bilim adamı ya da resmetti sansın ressam, bizi…

Hadi bırakalım…
Eriyen Camembert peyniri bahanesi olsun… Uzaklar, saatler hep yalan kalsın… Her öpüyorum dediğinde sür-sonsuz olan tenlerimiz günahla arınsın…

ÖYLEYİZ İŞTE - Leda Atomik -


Sana uzaklardan sesleniyordum lakin soluğun yanağımda, aklımda, fikrimdeydi… Dokunamasak da birbirimize…

Yıldızlara dalmıştım…
Gece biraz maviden, biraz da siyahtan çalmış üzerime doğru geliyordu. İçimden, parmağımla hangi yıldızı seçsem acaba pişti oluruz onunla diye geçiriyordum. Ulaşmaya çalışıyor, kendimi saklıyordum… Bir güvercin, bir duman yollayayım hangi yıldızı seçtiğini öğreneyim istiyordum, kendimi senden çok uzaklara atıyordum.

Nasıl bir haldeydim…
Çocukluk desem değil…
Büyüklük, olgunluk desem hiç değil…
Öyle telaşlı, öyle damdan düşmüş, öyle üç tarafı şaşkınlıkla çevrilmiş tatlı bir salaklık halindeydim ki sorma gitsin…
Sor-ma dedim ya, cevapla…

Nasıl bir aralıktan sızmıştın tenime… Yangında ilk kurtarılacakken, ilk yanan oluveriyordum… Hoş, kim yanıyor kim yakıyordu anlaması güç bir sarmalın içinde ilerliyordu aklım ama bir taraftan da kelimeler hep senden yanaydı gözümden kaçmıyordu… Alev parçacıkları, küçük kırmızı kül tanecikleri gelip konuyordu parmak uçlarıma… Sonra ardından ılık sarı sıcak bir yangın, neşelensem mi hüzünlensem mi bilemiyordum…

Öyleyiz işte…
Biraz b-öyle, biraz ş-öyle…
Salvador Dali’nin “Atomic Leda’sı” gibi görünüyor, hissediliyor ama atom fiziği teorisiyle “nothing touches”… Yani tıpkı tablodaki hiçbir şeyin birbirine dokunmadığı gibi dokunamayacaktık ya birbirimize ve gördüğümüz sadece çıplaklıktan çok ötelerde aşkın atom tanecikleri olacaktı ve biz –muş gibi yaşamaya devam edecektik… En acısı en acıklısı da bu değil miydi? Karşıdan bakınca dokunuyor, yaklaştıkça hiçbir şeyin dokunamadığı görüp yaşamak, Leda Atomik’in içerisinde herhangi bir nesneden ya da giyinik çıplaklıktan farklı olamamak… Acaba bu durum aşkın haline girerdi… Hangi edebiyat, hangi şiir Leda Atomik kadar bizi çırılçıplak soyup dokunabilecek kadar birbirimize yaklaştırıp sonra iş dokunmaya gelince aramızda uçurumlar yaratacaktı… Hangi tarih, hangi mitoloji bizi böyle derinden anlatacaktı…   

Öyle kontrolsüz bir şekilde bodoslama aşka çarpıyor içten içe birbirimizden habersiz, birbirimizle yatıp kalkıyorduk ama dokunamıyorduk. Dudak ıslaklığı yerine gözlerimizden sabah hasreti yağıyordu. Hadi akşamları anlamıştım ya sabahlara ne oluyordu böyle… Anlam veremiyordum böyle şiddetli çarpışmaya acaba hangi ölçü birimi kaç yıldız verirdi. Bilemiyorduk ama bir ressamın elinde çıplaklığın rengine boyanıyorduk.  Herkes bizi giyinik sanıyorken…

Seçmek elimizde olsa elbet seçebilirdin yahut seçebilirdim. Baktım o kadar hangi yıldız diye… Baktım yandıkça yandım… Şimdi dört tarafı yangınlarla çevrili insana ne denir bilmem ki… Kaçacak tüm noktaları çürütülmüş, zaman denen merdiven de çoktan yangına kurban edilmiş…  Ne denir şimdi bilmem ki Leda Atomik dokunurken tenime… Sanırım buldum, meşale… Evet, evet yakanın elinde galibiyet kupası gibi yükselen, meşale… En neşeli halimizle bile meşale…

İnanır mısın? Ağlamak istiyor ve ağlıyordum da banyonun akustik ortamında hiç bu kadar güzel gelmemişti gözyaşının sesi kulağıma…  Ve gözyaşı ne kirpiğime ne de yanağıma,  gözümse ne sana, ne düşlediğine dokunuyordu… Oysa fizik kanunlarına göre az da olsa sürtünme olmak zorundaydı tutunabilmesi için nesnelerin… Ben ne tutunabiliyordum ne de dokunabiliyordum…  Kayıp gidiyordum gökyüzünden…  Sanırım senin tuttuğun yıldız ben, benimkisi ise sendin…  



Popüler Yayınlar

Yasal Uyarı

Yayınlanan yazılar ve şiirler özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan yazı ve şiirler aktif link verilerek kullanılabilir.