Seviyooo... Sevmiyo... Seviyooo... Sevmiyo... diye salakça bir fala kilitledim ellerimi... Aklımda doksan altımış doksan ölçülerine çok yakın bir kuantum fiziğiyle, durdum baktım parmaklarımdan kayıp giden papatyanın kanatlarına... Aslında onlar sarı babetlerini göstermek için beyaz elbise giyen kadınlardan farksızdı.
Usulca düştü sol elimin parmakları, toprağın tenine... Tırnak aralarıma kahperenginde yalnızlıklar doldu... Yılların içimden dal gibi geçen uzantısını, tanımlanamayan bir evrende yaşarıyormuşçasına tomurcuk verdi gülüşlerim... Aklım, Einstein’ın ötesindeki fizikle yoğrulurken, yüksek çok yüksek desibellere çıkmış üfleyip duruyordu kulağıma; ölüm...
Ne için yaratmıştı tanrı bizi... Papatya parmaklarımda, ellerim toprakta ve aklım fiziğin de ötesindeki bincelerce fizikle geberip giderken, sessizlik denen karadelik kaç desibele kadar yutardı sesleri...
Güldürüp durma beni papatya... Kendi acını dindirmek için bulduğun o salakça intihar yöntemine kansaydım, insanların beni sevdiğine inanırdım...
O yüzden hiç gerek yok. Dursun kanatların, sarı babetlerinde...
Sayfalar
Çakmaktaşı'ndan
fizik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
fizik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
TENİMİN ÇEKMECELERİ - Yanan Zürafa -
Her şey o yangınla başladı.
Elma, işin hikâye kısmı aslında...
Kayboluyordu
yüzün yanarken zürafanın sırtında tüm evren… Seni ben herhangi bir fizik ya da matematik
formüllerinin sonucu bulmamıştım. Biara
belleğimde bir şey lazım oldu, karıştırırken tenimin çekmecelerini çıkıverdin
karşıma... Hani bir şeyi bir yere koyup da nereye koyduğunu unutur ya insan,
sonra hiç olmadık anda çıkıverir karşısına ve tarifsiz bir sevinçle karışık
hüzün anı yaşar ya işte öyle bir duyguyu yaşatmıştın bana…
Durdum saatlerce baktım.
Dağınıktı çekmecelerin içleri aldırış etmedim. Sen de öyle güzel, öyle masum
bakıyordun ki bana sanki bu güne kadar öyle bir bakış değmemişti tenime. Yoo!
Sanki’si fazla oldu cümlenin, hiç değmemişti. Sonra ürkek ve titrek bir sincaba
bürünen ellerim dokununca tenine, parmak uçlarımdan hipothalamusa kadar bir haz
yürüdü… Belleğimi, bilincimi yitirmiş gibiydim… Sanırım bitkiselden çok
kozmolojik yaşama sürükleniyordum.
Tenimin hangi çekmecesinden çıkmıştın
sen…
Obsesif, desem değil…
Şizoid, desem değil…
Paranoid, desem hiç değil…
Narsistik dolaylarında dolaşan
distimik… Ehhh belki…
Böyle yıldızlara dokunur,
dünyanın yüzünü okşar gibi bir halim vardı. Hani kayıp gidecekmişsin de
ayaklarına virgüllerden yaptığım halhallarla donatmışım. Böyle uzansam
dağılacakmış yüzün de ürkütmeden usulca altına parantezleri germişim… Böyle,
zürafanın sırtındaki yangına düşecek bir halin varmış da tutup çekmişim seni
soru işaretlerini ters çevirip. Böyle uzun ince, kısa kalın harflerin arasında
ezilecek bir hale bürünmüşsün de tutup alıvermişim seni o harflerin arasından
anlatım bozukluklarıyla…
Sahi her bozukluk aslında tamir
olmaya gidilen bir yol muydu? Yoksa o tenimizdeki çekmeceleri sürekli açıp
kaparken bizim yarattığımız bir bozgun muydu?
Neydi ki bozukluk?
Kişinin zıt kutuplu biriyle
çarpışıp ardından protonların sevişmesiyle ortaya çıkan kimyasalların
tepkimesinden doğan, aşk mıydı?
Neydi? Seni çekmecelerimden
çıkaran o tarifsiz olgu…
Sanırım o anlatım, o kişilik
değimiz bozukluklar aslında bozukluk olmayabilirdi. Olsa olsa bu evrene alışamayan tenlerin,
tinlerin olup bitene hücresel, düşsel isyanıydı… Ve ben o isyanın en önde gideni olarak
tenimin çekmecelerinde bulmuştum seni. Ne iyi ettin de çıktın karşıma bak nasıl
okşuyor beynimden akan nehirler seni... Tenimiz sanki alüvyon…
Kayboluyordu yüzün yavaş yavaş…
Giderken yine geleceğim der gibiydin ama benim seni bulmuşken bırakmaya niyetim
yoktu. Tenim, ruhum ve etraf darmadağınıktı. Ardımızdaki zürafa aslında
yanmıyor, ateşi yakıyordu… Ben inadına tutunuyordum sana bildiğim tüm anlatım
ve kişilik bozgunluklarıyla ama o iğne görünümündeki uyku gezinmeye başlayınca
hücrelerimde daha fazla direnemiyordum. Senden önce ben kayıyordum, zamanın fayans kaplı zeminlerinden...
Kapanma vakti çok yaklaşmıştı
artık tenimdeki çekmecelerin. Hadi! Aklım yerindeyken getirin kolları arkadan
bağlanan gömleğimi. Yeter bu kadar aşk, çok bile bana toparlansın artık tenim… Vurun,
kilidi çekmecelere ama bırakın dağınık kalsın içleri...
Sürnot:
*
Salvador Dali aynı adlı tablosudur… The Burning Giraffe ( Yanan Zürafa )
SÜRSONSUZ - Belleğin Azmi -
Eriyordu
zaman Camembert peyniri gibi…
Gidişin takılmıştı yelkovanın
ayağına akrep tüm gücüyle tutunuyorken zamanın zeminine, uzayıp gidiyordu
aşk, bilinmeze…
Ne
yani gerçekten gidiyor muydun, geliyor muydun?
Olmayacak
mıydın yoksa gerçeklerin üstünde bir yerlerde gezinecek miydin?
Her
şeyden her yerden sür-ülmüş gibiydik… Sanki hayatın içinde değil üstünde yaşar
gibi halimiz vardı. Hiç bir şey bize dokunamıyor, erişemiyor sanıyorduk. Kulağa
çok çılgınca gelecek belki biliyorum ama birbirimizin uzağına düşsek bile bir
tanrısallık kuşatıyordu etrafımızı… Sanki o an tüm yıldızlar çekilmiş, tüm
insanlar gitmiş, dünya durmuş… Sadece ikimiz yükseliyorduk göğün göğsüne… Mevsimler etrafımızda pervane, günler bizim için
divane…
Sadece
ikimiz… İkimizdik eriyip giden zamana boylu boyunca uzanan. Hadi başlayalım her
şeyi sür-meye…
Sür-Real…
Sür-Romantizm… Sür-Aşk… Sür-Sonsuz… Sür…
Nasıl
da sürüyorduk birbirimizin tenini her şeye inat. Hiç nadasa bırakmaya niyetimiz
de yoktu üstelik… Eriyip gidiyormuş zaman, “Belleğin Azmi’nin” orta yerinde
yatıyormuş yüzümüz, kimin umurunda… Karışalım hadi birbirimize… Her nesneye
anlam yükleyelim. Yıllarca sürsün sanat tarihçilerinin çözmesi… Sanatseverlerse
her baktığında farklı bir anlam yüklesinler bize… Çözdükçe karmaşıklaşan tam
buldum derken kayıp giden düşlerin, hem kaptanı hem tayfası olalım… Hadi aradaki mesafeye, saat farkına inat bizi
anlatsın “Eriyen Saatler ”ve kimse
anlamasın niye eridiklerini…
Zaman,
Camembert peyniri…
Saatler,
o kaygan ve kadifemsi gecenin köprüsü oluveriyordu. Bizse içsel yangınımızı
kucaklayıp koşuyorduk. Einstein’in fizik notlarından fırlayan formüller
gibiydik… Karmaşık, sarmal ve sayfalarca ama tek farkımız onlar teorideyken,
kara tahtadayken biz pratikte, tuvaldeydik... Hayatın içindeymiş gibi görünüp
bir o kadar üstünde… Her şey bize koşuyorken bir o kadar sür-ülmüş halde
dolaşıyorduk, birbirimizin çıkmaz sokaklarında… Yeni yeni şeyler keşfediyorduk…
O sesindeki bahar, tenindeki solmaz ateş, bakışlarındaki dudak ıslaklığı her
biri atomlardan ayrılma aşk taneciği…
Nasıl
başladı bu sürreal hikâye bilmiyorum… Bilmek de istemiyorum… Şuan eriyen
zamanın karşısında nasıl böyle çırılçıplak kaldık ve herkesi, her şeyi E
eşittir MC karenin dışında tutabildik… Sadece aşk yetmezdi eminim… Onun üstünde
bir tanrısal olgu vardı elbet. Yoksa biz böyle hızla ilerlerken nasıl her şey
durağan gözüküyordu ya da yıkılırken her şey yerli yerinde durabiliyordu… İşte o
tanımlara ya da tanımsızlıklara kapılıp dökülüyorduk, sür-aşka…
Zaman,
rüyalardan geçip tırnak uçlarına takılan ufacık bir yalan… Bırakalım sür-sün
yaşadıkça biz sürrealliği… Bırakalım keşfetti sansın bir bilim adamı ya da
resmetti sansın ressam, bizi…
Hadi
bırakalım…
Eriyen
Camembert peyniri bahanesi olsun… Uzaklar, saatler hep yalan kalsın… Her
öpüyorum dediğinde sür-sonsuz olan tenlerimiz günahla arınsın…
ÖYLEYİZ İŞTE - Leda Atomik -
Sana
uzaklardan sesleniyordum lakin soluğun yanağımda, aklımda, fikrimdeydi… Dokunamasak
da birbirimize…
Yıldızlara
dalmıştım…
Gece
biraz maviden, biraz da siyahtan çalmış üzerime doğru geliyordu. İçimden,
parmağımla hangi yıldızı seçsem acaba pişti oluruz onunla diye geçiriyordum.
Ulaşmaya çalışıyor, kendimi saklıyordum… Bir güvercin, bir duman yollayayım
hangi yıldızı seçtiğini öğreneyim istiyordum, kendimi senden çok uzaklara
atıyordum.
Nasıl
bir haldeydim…
Çocukluk
desem değil…
Büyüklük,
olgunluk desem hiç değil…
Öyle
telaşlı, öyle damdan düşmüş, öyle üç tarafı şaşkınlıkla çevrilmiş tatlı bir
salaklık halindeydim ki sorma gitsin…
Sor-ma
dedim ya, cevapla…
Nasıl
bir aralıktan sızmıştın tenime… Yangında ilk kurtarılacakken, ilk yanan oluveriyordum…
Hoş, kim yanıyor kim yakıyordu anlaması güç bir sarmalın içinde ilerliyordu
aklım ama bir taraftan da kelimeler hep senden yanaydı gözümden kaçmıyordu…
Alev parçacıkları, küçük kırmızı kül tanecikleri gelip konuyordu parmak
uçlarıma… Sonra ardından ılık sarı sıcak bir yangın, neşelensem mi hüzünlensem
mi bilemiyordum…
Öyleyiz işte…
Biraz
b-öyle, biraz ş-öyle…
Salvador
Dali’nin “Atomic Leda’sı” gibi görünüyor, hissediliyor ama atom fiziği
teorisiyle “nothing touches”… Yani tıpkı tablodaki hiçbir şeyin birbirine
dokunmadığı gibi dokunamayacaktık ya birbirimize ve gördüğümüz sadece çıplaklıktan
çok ötelerde aşkın atom tanecikleri olacaktı ve biz –muş gibi yaşamaya devam
edecektik… En acısı en acıklısı da bu değil miydi? Karşıdan bakınca dokunuyor,
yaklaştıkça hiçbir şeyin dokunamadığı görüp yaşamak, Leda Atomik’in içerisinde
herhangi bir nesneden ya da giyinik çıplaklıktan farklı olamamak… Acaba bu
durum aşkın haline girerdi… Hangi edebiyat, hangi şiir Leda Atomik kadar bizi
çırılçıplak soyup dokunabilecek kadar birbirimize yaklaştırıp sonra iş
dokunmaya gelince aramızda uçurumlar yaratacaktı… Hangi tarih, hangi mitoloji
bizi böyle derinden anlatacaktı…
Öyle
kontrolsüz bir şekilde bodoslama aşka çarpıyor içten içe birbirimizden habersiz,
birbirimizle yatıp kalkıyorduk ama dokunamıyorduk. Dudak ıslaklığı yerine
gözlerimizden sabah hasreti yağıyordu. Hadi akşamları anlamıştım ya sabahlara
ne oluyordu böyle… Anlam veremiyordum böyle şiddetli çarpışmaya acaba hangi
ölçü birimi kaç yıldız verirdi. Bilemiyorduk ama bir ressamın elinde
çıplaklığın rengine boyanıyorduk. Herkes
bizi giyinik sanıyorken…
Seçmek
elimizde olsa elbet seçebilirdin yahut seçebilirdim. Baktım o kadar hangi
yıldız diye… Baktım yandıkça yandım… Şimdi dört tarafı yangınlarla çevrili insana
ne denir bilmem ki… Kaçacak tüm noktaları çürütülmüş, zaman denen merdiven de çoktan
yangına kurban edilmiş… Ne denir şimdi
bilmem ki Leda Atomik dokunurken tenime… Sanırım buldum, meşale… Evet, evet
yakanın elinde galibiyet kupası gibi yükselen, meşale… En neşeli halimizle bile
meşale…
İnanır
mısın? Ağlamak istiyor ve ağlıyordum da banyonun akustik ortamında hiç bu kadar
güzel gelmemişti gözyaşının sesi kulağıma… Ve gözyaşı ne kirpiğime ne de yanağıma, gözümse ne sana, ne düşlediğine dokunuyordu…
Oysa fizik kanunlarına göre az da olsa sürtünme olmak zorundaydı tutunabilmesi
için nesnelerin… Ben ne tutunabiliyordum ne de dokunabiliyordum… Kayıp gidiyordum gökyüzünden… Sanırım senin tuttuğun yıldız ben, benimkisi
ise sendin…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Popüler Yayınlar
-
Şiirler tek tek döker mısralarını... Aldırmadan noktalama işaretlerine akar gider heceler, o uyum o ahenk eskisi gibi değildir artık ... Ke...
-
- NOTALARIN GÖNLÜNE KONAN MELEK - O bir üstün yetenek… İki buçuk yaşında nota bilip piyano çalıyor… O Türkiye’ye bir armağan...
-
bi çocuk giderken içimden kaplumbağa adımlarıyla, arayı ne kadar da açmış tavşan aynaya baktığımda
-
bu onun öyküsüydü yıllar önce başladı yazmaya kar beyaz sayfalarda açtı kelimeleri, kardelen gibi o dağların vazgeçilmezi, dorukların...
-
Yine böylesi bir akşamdı... Unutmak için içiyor, ölmek için nefes alıyordum... Hayat, avuçlarımdaki kaydıraktan kayıp gidiyordu......
-
düştün, ateşle aynı yere… şimdi yakan sen yanan ben mi oluyorum bu yangında… ne yani hiç mi? suçu yok aramızdaki elektriğin ...
-
Kendi görüntüsüne âşık olan Narkissos değildim elbet… Bizim hikâyemiz Karaburun’da da geçmiyordu. Dali kadar olmasa da karizma konu...
-
Nasıldı o kahrolası şarkının sözleri.. Düşüyorum.. Düşünüyorum.. Bir düşüp bir düşünmekten Rodin’in heykeline dönüyorum. Çok da benzeriz ...
-
yorgun bir lamba... paslı bir ranza... ve kulaklarımda hiç dinmeyen o tahta masanın gıcırtısı, nasıl özletiyor seni bir bilsen, ha...
-
İçimde ağaçlara yaslanan binlerce gecekonduyla, kumsalda şezlonga uzanır gibi uzanmışım, raylara... Trenleniyorum... Kulaklarımda in...



