love etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
love etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Oksiaşk


iliklerine kadar boşalmış


bir sonbaharın, sigarasını yaktığı
çakmağın taşıydım.
içimde biriken binlerce yalnızlık,
buluşunca oksijenle
tüm sevişmelerimi o sigaraya
bağışladım..

Kendi Gözyaşlarımla


 Mendil mendil sildim ayrılığı.. Dilimi aşktan men ettim..Aldırmak için seni içimden denizin mavisine değil tuzuna yatırdım tenimi..

Ahh benim; aşk deyince kabına sığmayan sürreal bakışlarım..
Ahh benim; devrik hükümdarlar gibi halkın içinde tekmelenerek can veren cümlelerim ..

Ahhh benim; sosyalist saçlarına dokundukça tamirci çırağına bürünen yağlı paslı ellerim..
İçim cayır cayır yanarken, mendil mendil ayrılığı silerken, dilimi kaybettim.. Ezilen üzümler gibi doldu gözyaşlarım bilmem kaç 70'lik şişelere..

Seni bilmem ama nicedir sarhoşum kendi gözyaşlarımla ..

Formülü Yok




Düşünce bakışlarım kayalıkların sırtından mavinin koynuna, bir meşale gibi yandı avuçlarımda, aşk... 

Nasıl seyre dalmışsam öyle dokunulmaya, dokunmaya sevdalı sokak kedisi gibiydim... 

Ama sen uzak dur sevgili, tepeden tırnağa kundaklandığım bu acıyı dindirecek bir formül yok... Bilmem kaç bilinmeyenli denklemin bilmem kaçıncı eşitsizliğiyim... 

Formülü yok...

Harfler kavuşunca birbirlerine, biz düşünce uzağa
"ayrılık" çelikten bir gemi olur yüzer mavinin yanağımda...

Yanar, ellerim... 
Sokulur usulca bir sokak kedisi yamacıma... Kaybolur bakışlarımız o geminin girdabında...

Sürnot: Benim denize, kedinin sokağa ait olduğu bian...

Düşünce Nefesin İçime





Koyu bir akordan tenime yayılan yalnızlığın ses tellerine basa basa yürüyorum... Beynimde bir mırıltı, dudaklarımda bir kıpırtıyla şarkı niyetine adını çağırıyorum... Ne Müzeyyen'in sesinden dökülen nihavende ne de Vivaldi'nin parmaklarından aceleci edayla koşuşturan Sonbahar Allegro'suna benziyor bu...

Başka bir müzik, bambaşka... Ne notası nota, ne de sol anahtarı anahtar...

Kulaklarım ilk defa şahit koyu bir akordan süzülerek ses tellerime tüneyen o melankolik nefesine...


Sürnot: Ne yani, hiç öpüşmemiş gibi okumayın...

Git Bana Doğru


Git❗Yolun açık olsun...

Koynumda kokun... Ellerimde teninin izleri... Artık hiçbir şey eskisi gibi değil... Parmaklarım tuşlarına bastığı anda hayatın, her nota ayrılığın sesi... Hangi soprano, hangi tenor ve hangi bariton bu notalara kulağını verip ayrılığın dalgalı ayak seslerini tanır ki...


Dokun/ma her şey öylece kalsın... Güneş göğsünde, rüzgar teninde , dalga saçlarında ve avuçlarında martılar , bırak kalsın öylece... Sen git❗Ama bana doğru... Kilometrelerce uzanan cümlelerde çarpışalım yine seninle... Ayrılığı nihilizme adayalım... Şarkılar sussun sadece tenimizde yürüyen parmaklarımızın sesi duyulsun... Hadi git bana doğru... ❗

Can Kırığı




Cam kırığı değil içimdeki, can kırığı…

Uzanınca ellerim karıştırırdı gökyüzünü… En çok bulutları gıdıklardım. Güldükçe ağlamaları ondan... Akşamüstlerine doğru güneşi amforaların koynuna yolladım mı  ellerime yıldızlar batardı. Aldırmazdım. Sahiden aldır-maz bırakırdım öylece... Düş kaybıymış, acıymış, alyuvarlarım-akyuvarlarım denize dökülürmüş, ha! Dökülsün bana ne! Her dalgada nasıl olsa kendime gelirdim.


Siz bilmezsiniz ne çok geçtim ben aşkın sıratından, Şatt'ül-Arab'ından çividen de çivi Zap sularından da bir ondan geçmedim, vazgeçemedim... Her aşk yeniledikçe ve yenildikçe kendi devrimi yaratırmış ya benimki de o hesap ama cam değil ki bu takımı bozuldu mu yenisini alıp koyasın, can kırığı... Dil kırığı, düş kırığı, cümle kırığı... Dokunup sarmadın ya ten kırığı... O yüzden kanıyor durmadan içim... O yüzden cennetin kapısını çarpmam, cehennemden de daha sıcak bakmam...

Uzanınca ellerim, karışırdı aşka gök/yüzü...
Cam kırığı değil içimdeki, can kırığı…

ÖYLEYİZ İŞTE - Leda Atomik -


Sana uzaklardan sesleniyordum lakin soluğun yanağımda, aklımda, fikrimdeydi… Dokunamasak da birbirimize…

Yıldızlara dalmıştım…
Gece biraz maviden, biraz da siyahtan çalmış üzerime doğru geliyordu. İçimden, parmağımla hangi yıldızı seçsem acaba pişti oluruz onunla diye geçiriyordum. Ulaşmaya çalışıyor, kendimi saklıyordum… Bir güvercin, bir duman yollayayım hangi yıldızı seçtiğini öğreneyim istiyordum, kendimi senden çok uzaklara atıyordum.

Nasıl bir haldeydim…
Çocukluk desem değil…
Büyüklük, olgunluk desem hiç değil…
Öyle telaşlı, öyle damdan düşmüş, öyle üç tarafı şaşkınlıkla çevrilmiş tatlı bir salaklık halindeydim ki sorma gitsin…
Sor-ma dedim ya, cevapla…

Nasıl bir aralıktan sızmıştın tenime… Yangında ilk kurtarılacakken, ilk yanan oluveriyordum… Hoş, kim yanıyor kim yakıyordu anlaması güç bir sarmalın içinde ilerliyordu aklım ama bir taraftan da kelimeler hep senden yanaydı gözümden kaçmıyordu… Alev parçacıkları, küçük kırmızı kül tanecikleri gelip konuyordu parmak uçlarıma… Sonra ardından ılık sarı sıcak bir yangın, neşelensem mi hüzünlensem mi bilemiyordum…

Öyleyiz işte…
Biraz b-öyle, biraz ş-öyle…
Salvador Dali’nin “Atomic Leda’sı” gibi görünüyor, hissediliyor ama atom fiziği teorisiyle “nothing touches”… Yani tıpkı tablodaki hiçbir şeyin birbirine dokunmadığı gibi dokunamayacaktık ya birbirimize ve gördüğümüz sadece çıplaklıktan çok ötelerde aşkın atom tanecikleri olacaktı ve biz –muş gibi yaşamaya devam edecektik… En acısı en acıklısı da bu değil miydi? Karşıdan bakınca dokunuyor, yaklaştıkça hiçbir şeyin dokunamadığı görüp yaşamak, Leda Atomik’in içerisinde herhangi bir nesneden ya da giyinik çıplaklıktan farklı olamamak… Acaba bu durum aşkın haline girerdi… Hangi edebiyat, hangi şiir Leda Atomik kadar bizi çırılçıplak soyup dokunabilecek kadar birbirimize yaklaştırıp sonra iş dokunmaya gelince aramızda uçurumlar yaratacaktı… Hangi tarih, hangi mitoloji bizi böyle derinden anlatacaktı…   

Öyle kontrolsüz bir şekilde bodoslama aşka çarpıyor içten içe birbirimizden habersiz, birbirimizle yatıp kalkıyorduk ama dokunamıyorduk. Dudak ıslaklığı yerine gözlerimizden sabah hasreti yağıyordu. Hadi akşamları anlamıştım ya sabahlara ne oluyordu böyle… Anlam veremiyordum böyle şiddetli çarpışmaya acaba hangi ölçü birimi kaç yıldız verirdi. Bilemiyorduk ama bir ressamın elinde çıplaklığın rengine boyanıyorduk.  Herkes bizi giyinik sanıyorken…

Seçmek elimizde olsa elbet seçebilirdin yahut seçebilirdim. Baktım o kadar hangi yıldız diye… Baktım yandıkça yandım… Şimdi dört tarafı yangınlarla çevrili insana ne denir bilmem ki… Kaçacak tüm noktaları çürütülmüş, zaman denen merdiven de çoktan yangına kurban edilmiş…  Ne denir şimdi bilmem ki Leda Atomik dokunurken tenime… Sanırım buldum, meşale… Evet, evet yakanın elinde galibiyet kupası gibi yükselen, meşale… En neşeli halimizle bile meşale…

İnanır mısın? Ağlamak istiyor ve ağlıyordum da banyonun akustik ortamında hiç bu kadar güzel gelmemişti gözyaşının sesi kulağıma…  Ve gözyaşı ne kirpiğime ne de yanağıma,  gözümse ne sana, ne düşlediğine dokunuyordu… Oysa fizik kanunlarına göre az da olsa sürtünme olmak zorundaydı tutunabilmesi için nesnelerin… Ben ne tutunabiliyordum ne de dokunabiliyordum…  Kayıp gidiyordum gökyüzünden…  Sanırım senin tuttuğun yıldız ben, benimkisi ise sendin…  



Popüler Yayınlar

Yasal Uyarı

Yayınlanan yazılar ve şiirler özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan yazı ve şiirler aktif link verilerek kullanılabilir.