Sayfalar
Çakmaktaşı'ndan
love etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
love etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Oksiaşk
iliklerine kadar boşalmış
bir sonbaharın, sigarasını yaktığı
çakmağın taşıydım.
içimde biriken binlerce yalnızlık,
buluşunca oksijenle
tüm sevişmelerimi o sigaraya
bağışladım..
Kendi Gözyaşlarımla
Mendil mendil sildim ayrılığı.. Dilimi aşktan men ettim..Aldırmak için seni içimden denizin mavisine değil tuzuna yatırdım tenimi..
Ahh benim; aşk deyince kabına sığmayan sürreal bakışlarım..
Ahh benim; devrik hükümdarlar gibi halkın içinde tekmelenerek can veren cümlelerim ..
Ahhh benim; sosyalist saçlarına dokundukça tamirci çırağına bürünen yağlı paslı ellerim..
İçim cayır cayır yanarken, mendil mendil ayrılığı silerken, dilimi kaybettim.. Ezilen üzümler gibi doldu gözyaşlarım bilmem kaç 70'lik şişelere..
Seni bilmem ama nicedir sarhoşum kendi gözyaşlarımla ..
Formülü Yok
Düşünce bakışlarım kayalıkların sırtından mavinin koynuna, bir meşale gibi yandı avuçlarımda, aşk...
Nasıl seyre dalmışsam öyle dokunulmaya, dokunmaya sevdalı sokak kedisi gibiydim...
Ama sen uzak dur sevgili, tepeden tırnağa kundaklandığım bu acıyı dindirecek bir formül yok... Bilmem kaç bilinmeyenli denklemin bilmem kaçıncı eşitsizliğiyim...
Formülü yok...
Harfler kavuşunca birbirlerine, biz düşünce uzağa
"ayrılık" çelikten bir gemi olur yüzer mavinin yanağımda...
Yanar, ellerim...
Sokulur usulca bir sokak kedisi yamacıma... Kaybolur bakışlarımız o geminin girdabında...
Sürnot: Benim denize, kedinin sokağa ait olduğu bian...
Düşünce Nefesin İçime

Koyu bir akordan tenime yayılan yalnızlığın ses tellerine basa basa yürüyorum... Beynimde bir mırıltı, dudaklarımda bir kıpırtıyla şarkı niyetine adını çağırıyorum... Ne Müzeyyen'in sesinden dökülen nihavende ne de Vivaldi'nin parmaklarından aceleci edayla koşuşturan Sonbahar Allegro'suna benziyor bu...
Başka bir müzik, bambaşka... Ne notası nota, ne de sol anahtarı anahtar...
Kulaklarım ilk defa şahit koyu bir akordan süzülerek ses tellerime tüneyen o melankolik nefesine...
Sürnot: Ne yani, hiç öpüşmemiş gibi okumayın...
Git Bana Doğru
Git❗Yolun açık olsun...
Koynumda kokun... Ellerimde teninin izleri... Artık hiçbir şey eskisi gibi değil... Parmaklarım tuşlarına bastığı anda hayatın, her nota ayrılığın sesi... Hangi soprano, hangi tenor ve hangi bariton bu notalara kulağını verip ayrılığın dalgalı ayak seslerini tanır ki...
Dokun/ma her şey öylece kalsın... Güneş göğsünde, rüzgar teninde , dalga saçlarında ve avuçlarında martılar , bırak kalsın öylece... Sen git❗Ama bana doğru... Kilometrelerce uzanan cümlelerde çarpışalım yine seninle... Ayrılığı nihilizme adayalım... Şarkılar sussun sadece tenimizde yürüyen parmaklarımızın sesi duyulsun... Hadi git bana doğru... ❗
Can Kırığı
Cam kırığı değil içimdeki, can kırığı…
Uzanınca ellerim karıştırırdı gökyüzünü… En çok bulutları gıdıklardım. Güldükçe ağlamaları ondan... Akşamüstlerine doğru güneşi amforaların koynuna yolladım mı ellerime yıldızlar batardı. Aldırmazdım. Sahiden aldır-maz bırakırdım öylece... Düş kaybıymış, acıymış, alyuvarlarım-akyuvarlarım denize dökülürmüş, ha! Dökülsün bana ne! Her dalgada nasıl olsa kendime gelirdim.
Siz bilmezsiniz ne çok geçtim ben aşkın sıratından, Şatt'ül-Arab'ından çividen de çivi Zap sularından da bir ondan geçmedim, vazgeçemedim... Her aşk yeniledikçe ve yenildikçe kendi devrimi yaratırmış ya benimki de o hesap ama cam değil ki bu takımı bozuldu mu yenisini alıp koyasın, can kırığı... Dil kırığı, düş kırığı, cümle kırığı... Dokunup sarmadın ya ten kırığı... O yüzden kanıyor durmadan içim... O yüzden cennetin kapısını çarpmam, cehennemden de daha sıcak bakmam...
Uzanınca ellerim, karışırdı aşka gök/yüzü... Cam kırığı değil içimdeki, can kırığı…
ÖYLEYİZ İŞTE - Leda Atomik -
Sana
uzaklardan sesleniyordum lakin soluğun yanağımda, aklımda, fikrimdeydi… Dokunamasak
da birbirimize…
Yıldızlara
dalmıştım…
Gece
biraz maviden, biraz da siyahtan çalmış üzerime doğru geliyordu. İçimden,
parmağımla hangi yıldızı seçsem acaba pişti oluruz onunla diye geçiriyordum.
Ulaşmaya çalışıyor, kendimi saklıyordum… Bir güvercin, bir duman yollayayım
hangi yıldızı seçtiğini öğreneyim istiyordum, kendimi senden çok uzaklara
atıyordum.
Nasıl
bir haldeydim…
Çocukluk
desem değil…
Büyüklük,
olgunluk desem hiç değil…
Öyle
telaşlı, öyle damdan düşmüş, öyle üç tarafı şaşkınlıkla çevrilmiş tatlı bir
salaklık halindeydim ki sorma gitsin…
Sor-ma
dedim ya, cevapla…
Nasıl
bir aralıktan sızmıştın tenime… Yangında ilk kurtarılacakken, ilk yanan oluveriyordum…
Hoş, kim yanıyor kim yakıyordu anlaması güç bir sarmalın içinde ilerliyordu
aklım ama bir taraftan da kelimeler hep senden yanaydı gözümden kaçmıyordu…
Alev parçacıkları, küçük kırmızı kül tanecikleri gelip konuyordu parmak
uçlarıma… Sonra ardından ılık sarı sıcak bir yangın, neşelensem mi hüzünlensem
mi bilemiyordum…
Öyleyiz işte…
Biraz
b-öyle, biraz ş-öyle…
Salvador
Dali’nin “Atomic Leda’sı” gibi görünüyor, hissediliyor ama atom fiziği
teorisiyle “nothing touches”… Yani tıpkı tablodaki hiçbir şeyin birbirine
dokunmadığı gibi dokunamayacaktık ya birbirimize ve gördüğümüz sadece çıplaklıktan
çok ötelerde aşkın atom tanecikleri olacaktı ve biz –muş gibi yaşamaya devam
edecektik… En acısı en acıklısı da bu değil miydi? Karşıdan bakınca dokunuyor,
yaklaştıkça hiçbir şeyin dokunamadığı görüp yaşamak, Leda Atomik’in içerisinde
herhangi bir nesneden ya da giyinik çıplaklıktan farklı olamamak… Acaba bu
durum aşkın haline girerdi… Hangi edebiyat, hangi şiir Leda Atomik kadar bizi
çırılçıplak soyup dokunabilecek kadar birbirimize yaklaştırıp sonra iş
dokunmaya gelince aramızda uçurumlar yaratacaktı… Hangi tarih, hangi mitoloji
bizi böyle derinden anlatacaktı…
Öyle
kontrolsüz bir şekilde bodoslama aşka çarpıyor içten içe birbirimizden habersiz,
birbirimizle yatıp kalkıyorduk ama dokunamıyorduk. Dudak ıslaklığı yerine
gözlerimizden sabah hasreti yağıyordu. Hadi akşamları anlamıştım ya sabahlara
ne oluyordu böyle… Anlam veremiyordum böyle şiddetli çarpışmaya acaba hangi
ölçü birimi kaç yıldız verirdi. Bilemiyorduk ama bir ressamın elinde
çıplaklığın rengine boyanıyorduk. Herkes
bizi giyinik sanıyorken…
Seçmek
elimizde olsa elbet seçebilirdin yahut seçebilirdim. Baktım o kadar hangi
yıldız diye… Baktım yandıkça yandım… Şimdi dört tarafı yangınlarla çevrili insana
ne denir bilmem ki… Kaçacak tüm noktaları çürütülmüş, zaman denen merdiven de çoktan
yangına kurban edilmiş… Ne denir şimdi
bilmem ki Leda Atomik dokunurken tenime… Sanırım buldum, meşale… Evet, evet
yakanın elinde galibiyet kupası gibi yükselen, meşale… En neşeli halimizle bile
meşale…
İnanır
mısın? Ağlamak istiyor ve ağlıyordum da banyonun akustik ortamında hiç bu kadar
güzel gelmemişti gözyaşının sesi kulağıma… Ve gözyaşı ne kirpiğime ne de yanağıma, gözümse ne sana, ne düşlediğine dokunuyordu…
Oysa fizik kanunlarına göre az da olsa sürtünme olmak zorundaydı tutunabilmesi
için nesnelerin… Ben ne tutunabiliyordum ne de dokunabiliyordum… Kayıp gidiyordum gökyüzünden… Sanırım senin tuttuğun yıldız ben, benimkisi
ise sendin…
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Popüler Yayınlar
-
Şiirler tek tek döker mısralarını... Aldırmadan noktalama işaretlerine akar gider heceler, o uyum o ahenk eskisi gibi değildir artık ... Ke...
-
- NOTALARIN GÖNLÜNE KONAN MELEK - O bir üstün yetenek… İki buçuk yaşında nota bilip piyano çalıyor… O Türkiye’ye bir armağan...
-
bi çocuk giderken içimden kaplumbağa adımlarıyla, arayı ne kadar da açmış tavşan aynaya baktığımda
-
bu onun öyküsüydü yıllar önce başladı yazmaya kar beyaz sayfalarda açtı kelimeleri, kardelen gibi o dağların vazgeçilmezi, dorukların...
-
Yine böylesi bir akşamdı... Unutmak için içiyor, ölmek için nefes alıyordum... Hayat, avuçlarımdaki kaydıraktan kayıp gidiyordu......
-
düştün, ateşle aynı yere… şimdi yakan sen yanan ben mi oluyorum bu yangında… ne yani hiç mi? suçu yok aramızdaki elektriğin ...
-
Kendi görüntüsüne âşık olan Narkissos değildim elbet… Bizim hikâyemiz Karaburun’da da geçmiyordu. Dali kadar olmasa da karizma konu...
-
Nasıldı o kahrolası şarkının sözleri.. Düşüyorum.. Düşünüyorum.. Bir düşüp bir düşünmekten Rodin’in heykeline dönüyorum. Çok da benzeriz ...
-
yorgun bir lamba... paslı bir ranza... ve kulaklarımda hiç dinmeyen o tahta masanın gıcırtısı, nasıl özletiyor seni bir bilsen, ha...
-
İçimde ağaçlara yaslanan binlerce gecekonduyla, kumsalda şezlonga uzanır gibi uzanmışım, raylara... Trenleniyorum... Kulaklarımda in...





