Ne Gibisin

sakız çiğneyerek kitap okumak gibisin...

üzüm olmadan şarap
oltayı atmadan kaçan deniz gibisin...

ne çiğnediğimden...
ne okuduğumdan...
ne içtiğimden bir şey anlıyorum
 
tuzu mu kaçmış ne
gözümden akan tatlı suya
düşüyor gül yüzün...

gülü seven dikeninden öperim senin

Kağıttan Edebiyat

vakit tamam, usta...

kestim edebiyatı
kağıttan gemilere kürek niyetine,
bundan sonra her cümle...

Böyle Bir Akşamdı

Yine böylesi bir akşamdı... 

Unutmak için içiyor, ölmek için nefes alıyordum... 
Hayat, avuçlarımdaki kaydıraktan kayıp gidiyordu... 
Ben öylece durup tıpkı bugün gibi o gün de şiirlere tutunmuştum.

Gülten Akın'a

Şiirler tek tek döker mısralarını...
Aldırmadan noktalama işaretlerine akar gider heceler, o uyum o ahenk eskisi gibi değildir artık ... Kendi bestesini yaratır ve sen giderken en sevdiği oyuncağını kaybetmiş çocuk gibi salya sümük ağlar, şiir...
Dağılır dört bir yana gövdesi...
Yarım yamalak, kekeme bir ses tonuyla kalır yankısı kulağımda

 " Yağmur , yağmur... Bu neyi anlatır? "

Sürnot: Gülten Akın'a...

Hangi Yalnızlığın Mısrasıydık

Her mevsim hüzünbaz kuşlar göçer avuçlarıma... Seyyah olur parmaklarım , düşer gökyüzü ayak izlerinin bıraktığı çukurlara...
 
Sadece biz mi bu kadar yalnızdık... Yoksa Deniz'lere kara sevdalı, mor menekşeler de mi renklerinden sıyrılıp sarılırlardı darağaçlarına...

Biz bu kadar yalnız mıydık? Sokak lambaları bile gölgelerini kaldırımlara bağışladıkları halde ... Şimdi üşürken parmak uçlarımda romantik devrimcinin mısraları;
Sahi❗
Biz...
Niye...
Bu kadar...
Çoğul yalnızlığa...
Sevdalıydık...

Çocuğum

kapıyı unut...
denizi kuraklığa göm, çocuğum...

genzini yakan barut kokusuyla
uzatınca sol yanımdan
bilmediğim bir dille kağıt mendili,
durdu zaman...
sustu dalga...
deniz çıkardı mavisini,
renksiz, tuzsuz birşey oluverdi...
ve birden
park olmak geçti içimden,
olsam!
oynar mısın benimle çocuğum...
yorgun avuçlarına,
bulutları bıraksam ,
gözyaşlarındaki sisi
siler misin, çocuğum...

kapıyı yık!
denizi maviye, gözlerini umuda göm
çocuğum…

Zincirleme Aşk Tamlaması

aşk;

benzerdi sana…

güneş değince parmaklarımıza

Photo by Postitşairi

gökyüzü gülüşüne kanar,

martılar dalgalara,

deniz maviye…

ve ben

balıkçı takası oluverirdim gözlerinde…

Korsan Şiir

Hayat; nasıl da korsan ellerde basılmış şiir kitabı gibiydi... 

Ne kâğıdı kâğıt, ne hamuru hamur ne de ustası gerçekten ustaydı... Hani şöyle çevirip sayfalarını koklamaya kalksan o kurumuş gülden hariç her türlü pislik kokabilirdi...

Sahi!

Bu kadar ağır mıydı gülün dalına yaprak ya da gövdesine dikeni... Ağır mıydı gerçekten içmeden çekilmediğine göre bu gök,  bu yer, bu yerle gök arası mısraları dağılmış, kelimeleri tutunduğu sayfaya ağır gelmiş korsan şiir...

Şimdi gönlüm, elim, yüreğim uzun topuklu ayrılığın sesleri altında kefenine sıkı sıkıya sarılmış bir gül gibi duruyorken, hangi kitabın arasında kuruyabilirim ki...

Ve hangi kitap basar bağrına beni…