Sonsuzluğum İçinde Sonsuzumsun

Bugün bozdum o üçlemeyi sevgili... Metro-Vapur- Otobüs... Uzattım yokluğuna uzanan yolu... Üstelik bir de şemsiyesiz yağmurda yürümeyi ekledim yokluğunun derinliğine... Hani gölgem olacaktın... Ben aydınlığı bıraksam sen beni bırakmazdın... Bi kendime bakıyorum bi gölgeme... Hangimiz gerçeğiz ki... Senin yokluğun akarken iliklerimden sen hala "seni seviyorum" gibi çok basit cümleler kurmamı bekliyorsun... Oysa gölgenim sevgili, hem aydınlıkta hem karanlıkta, hem bu evrende hem gelecekte...

Ölmedim, bak hala yürüyorum... Eee doğru biraz da içkiliyim ama bu durumun içkiyle hiç alakası yok... Hem hala doğru yazabiliyorsam, imla hatasız elini tutuyor, "sen " döşeli parke taşlı bir yolda, gölgem benden bağımsız yürüyorsa teninde, yüreğinde cirit atıyorsa kelimelerim... Ve yazdığımda hala ağlatabiliyorsam seni... İnan ölmedim ben sevgili; sonsuzluğum içinde sonsuzumsun…

Sıfır

sen bir bir çıkardın
bense,
toplamaya çalıştım
şimdi, söyle
ne kaldı
elde

NEYLEYİM

bana sen gerek sevgili
neyleyim gözümü kamaştıran güneşi
neyleyim dalgaların arasında usul usul gezinen ayı,
kimsesiz sandalları,
yoksul balıkçıları …

bana sen gerek sevgili
neyleyim kokusu koynuma düşmüş mevsimleri
pencerede yeni yeni açan sardunyayı
ne edeyim kapıyı açtığımda yoksan karşımda
öksüz bir çocuk gibi düşüyorsa gözlerim
bir anne yokluğuna

bana sen gerek sevgili
neyleyim güneşi, vurmuyorsa yüzünün kumsalına
ve kayalıklar el çırpmıyorsa,
neyleyim…
neyleyim mevsimleri, sen kokmuyorsa
kaldırımları neyleyim ayak seslerini getirmiyorsa
bana ne martıların çığlıklarından, sen değilsen kıyıdan simit atan
bana; içime haziran sıcaklığı gibi düşen,
sen gerek sevgili
sen …

 

 

CÜMLE ve DENİZ

sen içine konuştun

bense içime ağladım

sen içindeki cümlelerle,

bense içimdeki denizde boğuldum